Dona'nın Öyküsü..

Perşembe, Ocak 13, 2011



Merhaba benim adım Dona. Bir mülteciyim. Nijeryalıyım. Türkiye'ye gelmek zorunda kaldım. Çünkü ülkemde yiyecek ekmek bulamıyordum. Kocamla birlikte tası tarağı toplayıp İstanbula geldik. Kim, nedir, necidir bilmiyoruz. Etrafımızdaki insanlar bize çok tuhaf bakıyor. Rengimizin farklı olduğunu ispat edercesine adeta üzerimize delici bakışlar atıyorlar.. Gözlerimi kaçırarak kocama bakıyorum. Ne yapacağını bilmez bi haldeydi. Çocuklarım Duka ve Juma yolda helak oldular. Onları olabildiğince korumaya çalıştım. Bizim gibi onlar da Ürkek bakışlarıyla çevrelerini süzüyorlardı. Korkuyordum. Mülteciydim. Başımıza her an birşey gelebilirdi.Kocamın İstanbul'da bir tanıdığı varmış. Onun yanına gittik. Evlerine yerleştik.Sağolsunlar iyi insanlar. Bizlere kucak açtılar hemen. Aradan aylar geçti. Kocam inşaat işçisi oldu. Her gün işe gidip geliyordu. Bende evde çocuklarıma bakıyordum. Evin hanımıyla konuşmaya çalışıyordum ama kadın beni anlamıyordu. Bana sürekli ''What is your name?, Hi'' gibi kalıplaşmış kelimeler sarf ediyordu. Bana Türkçe öğretti. Çat pat Türkçe biliyorum.
 Çocuklarım Duka ve Juma hasta değiller çok şükür. Kocamla birlikte yepyeni bir hayata atılmıştık resmen. Üstümdeki ürkekliği bırakmıştım artık. Buradaki çoğu şeyi biliyordum artık. Bizim oralara hiç benzemiyor. Mesela ten renkleri bizim gibi değil. Hepsinin rengi farklı. Giyim tarzları da öyle. Her birini farklı kıyafetler içerisinde görüyordum..
Bir süre mutlu yaşamaya devam ettik. Başımızı sokacak bir yerimiz vardı en azından.. Mülteci olduğum için korkuyordum ama yanımda kocam vardı. O beni korurdu.. Korkum gittikçe azalıyordu.. Kocam Bir gün inşaatta çalışırken  ağır bir kaza geçirdi. Derhal hastaneye kaldırmışlar. Benim de sonradan haberim oldu tabii. Haberi alır almaz koştum yanına. Durumu çok kötüydü. Bir düzine Kiremit başından aşağı düşmüştü. Ağır bir travmadaydı. Korkuyordum. Ölürse burada ne yaparım ? Çocuklarımı da kadına bıraktım ama umarım iyilerdir. Doktorlar ellerinden geleni yapıyorlarmış. Sabaha kadar bekleyecekmişiz. Uyku tutmadı. Kocamın arkadaşıyla bekledik sabaha kadar.
...
Şafak sökerken kocamın ruhu bu diyardan gidivermiş.. Doktorlar kurtaramadıkları için üzgün olduklarını söylediler. Korktuğum başıma gelmişti. Şimdi ne yapacaktım ? Nerede, nasıl yaşayacaktım ? Öldüğünü duyduğum an içim titredi. Kendimden geçtim. Orada öylece bayılmışım. Sakinleştirici verdiler de kendime anca öyle geldim.. Kocamın cenazesi yapıldı. Resmine bakıp günlerce ağladım. Gidişini sindirememiştim. Tek umudumda elimden kayıp gitmişti. Sırf bizi doyurabilmek için girmişti o işe.. Şimdiyse kara toprağın kucağında mışıl mışıl uyuyor.. Kocamın arkadaşının evinde kalamazdım. Onlara yük olmak istemiyordum. Ben,Duma ve Juko bu evden gitmeliydik. Onlara bahaneler söyledim. Ayrıldım o evden. Ayrılmayı bende istemiyorum ama elimden başka bir şey gelmiyordu. Yeterince yük oldum zaten. Daha fazla yük olamazdım. Hem kendilerine zor bakıyorlar. Bize nasıl baksınlar ? Bize biraz para verdiler. Şimdilik idare eder ama gelecek hafta parayı nereden bulacağım bilmiyorum. Duma ve Juko babalarının ölümünün ardından durmadan ağlıyorlardı. Zor susturuyorum onları.. Koca şehirde yapayalnız kalmıştım.
Çocuklarımla birlikte resmen sokaklara düştük..
..
Tinercilerin kaldığı bir ev buldum. Çocuklarımı alıp oraya gittim. Tinercilerle kalıyorum. Korkuyorum. Sağı solu belli olmuyor onların. Her an birşey yapacaklar sanki çocuklarıma. Sürekli koruyorum onları.. Tinerciler bir süre sonra beni oradan kovdu. Sokakta kaldım. Bir kartonu altıma aldım. Çocuklarımı da kucağıma alıp önüme mendilimi attım. Para verenler oldu. Yüzüm güldü. Gelen geçen para veriyordu bana. Çocuklarımın yüzü gülüyordu. Bugün Yılbaşıymış. Herkes alışveriş yapıyor.. Bense soğuğa karşı direniyorum. Yiyecek olarak kuru ekmeğim ve zeytinim var. Marketten poşet dolusu yiyecekle çıkanları gördükçe içim acıyordu. Yiyecek veren yoktu bugün. Karnımda çok açtı. Bugün aldığım paralarla çocuklarıma yiyecek aldım. Bana birşey kalmadı. Demin sarışın bir çocuk geçti. Elinde çikolata annesiyle birlikte arabasına biniyordu. Beni gördü. Tuhaf tuhaf bana baktı. Korktu herhalde benden.
Yoldan geçenlere birşey demiyordum. Sadece ağlıyordum ve kocamı özlüyordum. Şimdi burada olsa bu hallere düşmezdim. Önümden insanlar geçiyor.. Poşetlerinde bir ton yiyecek var. Benim yanımdaysa kuru bir ekmek. Utanıyordum. Bende onlar gibi yemek yemek istiyordum ama param kalmamıştı. Kimse bedava birşey vermez bana. Hem istersem polise şikayet edebilirlerdi beni. Başıma bela almak istemedim. Kuru ekmeğe razı oldum.
Gecenin köründe gökyüzünde renkler birbirine girdi. Yoldaki arabalar korna seslerine yüklendiler. Duma ve Juko korktu. Gökyüzüne sessizce baktım ve Kocamı düşündüm. Gözümden yaşlar süzülüyordu..Fakirliğime, kimsesizliğime, yalnızlığıma ağlıyordum.. Onu çok özlemiştim...
Gökyüzüne bakarak ''Babası, Duma ve Juko seni çok özledi.''dedim. Sonra sustum. İç çektim ve derin bir uyku çektim.. Rüyamda mutlu olmayı hayal ediyordum sadece..
Çünkü Umut etmekten başka bir seçeneğim yoktu elimde..
...
Devam edecek..

You Might Also Like

8 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. Senin bu hikayelerinin müptelası olmamak elde değil... Ellerine sağlık!

    YanıtlaSil
  2. İnsan
    dünyanın neresin de olursa olsun
    ve insan vicdan haya merhamet sahibi ise elbet düşünür üzülür yaşamk için hep umut doludur ya.
    Devamını bekliyorum

    YanıtlaSil
  3. Eline sağlık Mertim. Çok hoş olmuş ve etkileyici...Bekliyorum devamını.

    YanıtlaSil
  4. Bu hikaye gerçek mi? Yoksa hayal ürünün mü? ne olursa olsun çok etkileyici, Kafka'nın Amarikasında bir kızın annesiyle olan hikayesi var, onu anımsattı, o da böyle çok acı...

    YanıtlaSil
  5. bence sonunu güzel bağla yoksa ağlarım.mesela benım istanbuldakı evıme yerlessinler bombbos duruyo orda bak sakın kötü yola dusmesın cocuklarada bısey olmasın mesela cok tatlı bı beyle tanıssın mutlu olsunlar.pişt yazar bak bukadarını bıle kaldırmıyo yureğim sen beni dinle olurmu mutlu mutlu yasasınlar

    YanıtlaSil
  6. İlk hikaye Coğrafyayı aklıma getirdi Jelibonbonum. Neden diye sorma, içlendim şuan! :D

    YanıtlaSil
  7. @Laliş
    Anaam laliş :D Ya içimden geldiği gibi yazdım canım. Beğenmene sevindim :)

    @Tutsi
    Kesinlikle çok doğru söylüyorsun :)

    @Kırmızı Çizmelim
    Teşekkür ederim. Yazıcam devamını :)

    @Zennube
    Gerçek değil. Hayal. Ben kendim yazdım bu hikayeyi :) Teşekkür ederim canım. :D

    YanıtlaSil
  8. @Arya in Neverland
    Dediklerini kaale alacağım arya. Mutsuz bitmeyecek hikaye için rahat olsun :)

    @Liella
    Çok merak ettim ya. :D Oyy kıyamam sana Liellam :D

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe