Yeni şeylere alışmak zor..

Perşembe, Eylül 08, 2011

 Bazen ''keşke hiç büyümesem'' diyorum kendi kendime. İnsan büyüdükçe sorunları da büyüyor. Hayata olan bakış açısı değişiyor, daha çok yorulduğunu hissediyor.
  Kimi zaman hiçbir şeyin önemi olmadığını düşünüyor, insanlardan nefret ediyor, umursamıyor. Hal böyle olunca insan kendini daha fazla yalnız hissediyor.
  Yeni şeylere alışmakta güçlük çekiyorum. Alışmam çok uzun sürüyor. Lise bittikten sonra hayat başlar demişti coğrafya hocam. Haklıymış. Babama '' İnsan büyüdükçe masrafları da artıyor'' dedim bugün. O da bana '' Daha çok zorluklar yaşayacaksın. Hayat yeni başlıyor senin için'' dedi acı bir gülümsemeyle.
   Her geçen gün göğüs kafesimde hissettiğim ağırlık artıyor. Nefes alamıyorum bazen. Etrafımdaki insanlara bakıyorum. Hepsi hayata karşı öyle umutsuz ki.. Hayat bazen gözüme zor görünüyor. Düşünsene dünyaya çocuk getiriyorsun, onu büyütüyorsun, hasta olduğunda başında bekliyorsun. Sonra büyüyor okula gönderiyorsun, okul masrafları oluyor. Evlenene kadar birçok masrafı oluyor dünyaya getirdiğin çocuğun.
   Birkaç hafta sonra dershanem başlayacak. Oradaki ortama nasıl ayak uyduracağım bilmiyorum. Lise gibi olmayacağı kesin. Oradaki sıcaklığı bulamayacağım o ortamda. Her gün o yolun trafiğini nasıl çekeceğim bilmiyorum. Şimdiden kara kara düşünüyorum. İstanbul'da yağmur yağsa şehirdeki trafik anında felç oluyor. 
   Hayatım değişiyor. Hiçbir şey yaptığım yok. Gözlerimin önünden otobüsler, insanlar geçiyor. Duruyorum sadece. Test çözüyor, kitap okuyorum. Müzikle uyuşturuyorum acılarımı. Hiç çözmediğim kadar test çözüyorum. Bir haftada bir kitap bitiriyorum ama içimdeki mutsuzluğu bir türlü kovamıyorum. Yok işte gitmiyor dürzü! Bu durağanlık bana hiç yakışmıyor.Bugün mahalleden biri vefat etti. Sela okunurken sevdiklerimin ölümünü düşünüyorum bazen. Biliyorum, şimdiden böyle şeyleri düşünmek çok saçma ama kendimi bu olaylara hazırlamaya çalışıyorum. Çok korkuyorum onları kaybetmekten.
  Arkadaşlarımın çoğu üniversite kayıtlarını yaptı. Ne kadar hevesli hevesli anlatıyorlar bir görsen. Onlar adına seviniyorum elbette ama kendim için üzülmüyor değilim. Sınıfta kalmış gibi hissediyorum kendimi. Teyzelerim bu konuda bana karşı hiç sıcak davranmıyorlar. Umutlarını kesmiş gibi konuşuyorlar. 
  Motivasyonum bozuluyor hal böyle olunca. ''Aldırma bunlara Vişne, devam et sen kitap okumana.'' diyorum kendime her defasında. Ha bu arada babam Pazartesi günü eve geri geldi. Bunun için mutluyum tabii. Evimiz tekrar aile kokuyor. Bu kokuyu özlemişim.
  Arkadaşlarıma hediye almam gerek ama alamıyorum. Niye? Çünkü anneme bağlı bir hayat sürdürüyorum. İnsanın kendi parası olmadıkça bir değeri yok imasında bulunuyor her seferinde biricik ailem. Biliyorsun babam bana karşı o kadar bonkör birisi değil. Annem desen bana aldığı bir şeyin fiyatını defalarca yüzüme vuruyor. İnsan bir süre sonra bıkıyor. Hediye alamıyorum bu yüzden. Bayramda harçlık veren de olmadı. Zaten bayram, bayram gibi değildi. Harçlık verseydiler biriktirirdim. Ama yok, cimrilikleri yüzünden vermedi kimse.
  2 ay boyunca babamın olmadığı bir evde yaşadım. Babası olmayan insanlar ne kadar zor bir hayatta yaşamlarını sürdürüyor. Onları bu yaz daha iyi anladım. Hele kız çocukları, babasız büyümek en çok onları üzüyordur eminim. Bu acıyla yaşamak gerçekten zor.  
  Zaman götürdüğü hiçbir şeyi geri getirmiyor. Ya anı yakalayabiliyorsun ya da keşkelere sığınıyorsun. İçinde bulunduğun zamanın bir önemi olmadığını düşünüyorsun ama var. Gençliğini özleyeceksin, çocukluğunu, çocukluk arkadaşlarını, okul yıllarını.. Hepsini özlüyor insan. Şimdi hayatım değişiyor, yeni yüzler, yeni hayatlar tanıyacağım.. Korkmuyorum o kadar. Sadece bu duruma ne kadar zamanla alışırım onu bilmiyorum. O trafiğe nasıl katlanacağım, oradaki insanlara nasıl alışacağım, arkadaşlarım üniversite kampüsünde fink atarken ben nasıl paragraf testleri çözeceğim bilmiyorum. Mutsuz görünmemeye çalışmak zor. Pollyanna taklidi yapmak zormuş gerçekten. Ben sadece yeni şeylere kolayca alışabilmek ve gülmek istiyorum. Hepsi bu.
Bu da şarkımız olsun.

You Might Also Like

9 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. boşuna yakınıyorsun bu böyle şu şöyle diye dert etme sen dert ettikçe içinde büyütüyorsun.öss ye hazırlanıyorsan unutma her yıl öss var ama sen bitanesin ;). kendi değerini bil kendine dön hayat daha kolay gelicek sen bile şaşıracaksın nasıl n' zaman alıştığına şaşıracaksın.hayal kur bol boll..sevgiler=))).

    YanıtlaSil
  2. Ben üniversiteyi arkadaşlarımdan 2 yıl sonra kazandım, şimDide hepsi mezun iş hayatına atıldı, ben hala okuyorum.
    Şunu söyleyebilirim hayatının en güzel yılları lise, dersane, üniversite yılları olacak.
    Hayat, işe girdikten sonra başlıyor lise bittikten sonra değil, keşke okulu uzatsaydım diyen onlarca insan var çevremde, o yüzden hiç canını sıkma ve sadece istediğin üniversiteye odaklan, hayatının en güzel yıllarını dolu dolu yaşa hayat başlamadan önce :)

    YanıtlaSil
  3. Canım ya. Zamanla hepimiz bu dönemlerden geçiyoruz. Okurken kendimden bir ton şey buldum yazında. Sevdiklerimizi kaybetmek,büyürken hissettiğin yorgunluk...
    İnan bu ruh haliyle herşey daha da zorlaşıyor. Güçlü durmaya çalış,başaracağına inan ve asla ölümleri düşünme. Sen sadece sevdiklerini üzmemeye çalış,onları mutlu et o kadarı yeterli bence... İlerde korktuklarını yaşarsan bi gün, en azından için rahat olur...

    Elinden gelenin en iyisini yap,hedefine ulaşana kadar da bundan vazgeçme :) Kimse inanmasa bile biz inanıyoruz sana Vişnem :)

    YanıtlaSil
  4. ben bu senede kazanamadım üniversiteyi bu 2. girişim..dersaneyede gitmiyorum öyle bi düşüncemde yok..sana boşuna sıkma canını demiycem çünkü yatağa yattığında seni deli gibi döndüren şeyin geleceğin hakkında endişelerin seni en iyi ben anlarım bak bu 3. yılım lucak yılmadım...çünkü ben yıkılırsam benden daha fazla üzülücek insanlar var şu hayatta....bi şekilde bi yerlere girersin ama bence önemli olan mutlu olman..bakma kazanamadım dediğime ben elimin tersiyle ittim çoğu şeyi mutlu olmak için 3 yıldırda bekliyorum pişman değilim zaten...umutta umutsuzlukta senin elinde hayat geçip gider seyretmesi bedava karar ver...hep seyredicekmisin acılarını müzikle i uyuşturucaksın...daha çok gençsin unutma...önündeki 60 yılı uyuşarak geçiremezsin..mutlu olman dileğiyle...

    YanıtlaSil
  5. @Bayanukala
    Doğru söylüyorsun aslında bir bakıma. Sıkıntı, düşündükçe çoğalır derler. Hayallerimde mutlu olduğumu görüyorum. Bu bana iyi geliyor. Bu sene mutlu birisi olabilirim. Neden olmasın? :)

    @funda
    Lise yılları gerçekten hayatımın en güzel yıllarıydı. Dersane için aynı şeyi söyleyebilecek miyim bilmiyorum Funda. Umarım güzel olur. İş hayatı başlı başına insan için stres zaten. Umarım o mutlulukla harmanlanmış dolu dolu günleri görebilirim.. :)

    @Missbone
    Elimden geldiğince güçlü olmaya, başımı dik tutmaya çalışıyorum ama bazen öyle anlar geliyor ki bütün gücümün tükendiğini hissediyorum. Yorulduğumu fark ediyorum. Desteğin için çok teşekkür ederim Missbone :)

    @Sadecebenemel
    Yılma tabii emel. Bak bu sene kesin gireceksin ben şimdiden sana söyleyeyim. O zaman seni mutlu bir şekilde göreceğim. Benden önce mutluluğu sen yaşarsın inşallah. Umutsuz olmak yok bundan sonra :)

    YanıtlaSil
  6. Buna çook ama çok benzeyen bir yazı yazmıştım.Sanırım biz geçmişte bi yerlerde sıkışıp kaldık.. :/

    YanıtlaSil
  7. Anlık duygular bunlar bebeğim,bana da uğrarlar arada,çok takılmamak lazım :) Hepsi geçecek,hayat süprizlerle dolu :)

    YanıtlaSil
  8. @Zombi
    Aynen öyle. Geçmişte bir yerde sıkışmış gibiyiz. Sanırım geçmişten kopamama hastalığımız var Zombi. :/

    @Missbone
    Hiç ummadığım zamanda başıma çok ilginç şeyler geliyor gerçekten. Hayat gerçekten süprizlerle dolu yahu :)

    YanıtlaSil
  9. bende ikinci sene kazandım arkadaşların girmişse daha zor oluyo evet . ama sen istediğin bölümü kazanırsan daha kazançlı bişey olmayacak hayatında :) bir yıl öyle çabuk geçecek ki şaşıracaksın ..

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe