Acım mı? Geçmedi, alıştım sadece..

Cuma, Şubat 17, 2012

 Zamanın bu kadar çabuk geçmesine hala alışamadım. Gözümü kapatıp açtığımda bir bakmışım sabah olmuş. Sabahın o soğuk ayazı içime işlerken gözlerim boşluğa bakıyor her seferinde.
  Gözümün önünden otobüsler, sıra sıra ağaçlar geçiyor. Kulağımda en sevdiğim şarkı çalıyor. Uyku dolu gözlerle insanların yüzlerine bakıyorum. Sabahları insanların o donuk surat ifadeleri hiç değişmiyor.
  Sonra sınıfın kapısından giriyorum. Soğuk sıralar karşılıyor beni. Montumu asıp kalorifer peteğine kene gibi yapışıyorum. Sonra insanlar geliyor tek tek. Sıra arkadaşım Tuğba sevgilisiyle kavga ettiği için suratı asık geldi yine. Sömestr tatilinden sonra bana o kadar içten sarılmıştı ki dünyanın en mutlu insanı gibi hissetmiştim kendimi.
  Sonra erkekler geliyor sırayla. Kuru bir günaydın çıkıyor ağızlarından. Kendi aralarında tek tek selamlaşıyorlar. Bir tek benimle selamlaşmıyorlar. Her sabah o anı yaşamak öyle kötü ki, bazen sırf bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Neden böyle şeyler beni buluyor ki, neden bu dışlanmışlık yapışmış üzerime? 
  Onların öyle selamlaştığını görünce içim acıyor. ''Boşver mert, nasılsa geçici arkadaş bunlar. Sen daha iyi arkadaşlara sahip olacaksın seneye. Üzülme'' diye fısıldıyor içimdeki ses. Eğitim hayatım boyunca adam akıllı arkadaşlarım olmadı zaten. Öyle herkes tarafından sevilen biri olmak istemedim. Sadece değerli olduğumu hissetmek istedim. 
  Sonra Tansu, Cansu ve Diyar geliyor. 3 tane birbirinden temiz kalpli insan. Yürekleri sevgiyle dolu insanlar şefkatle sarılıyorlar bana. Gerçek arkadaşlığın ne demek olduğunu öğrettiler bana. Üçü de birbirinden zıt insanlar ama dostlar. Arkadaş çevreleri çok geniş. Lise yıllarında çok sağlam arkadaşlıklar kurmuşlar. Benim neyim var peki? 3-5 tane arkadaşım. Hepsi bu kadar. Sorun bende galiba. Hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor.
   Ders başladıktan bir süre sonra Aslı giriyor sınıfa. Yine aynı donuk surat ifadesiyle bana bakıyor. 2 aydır konuşmuyoruz. Ev yemeği yiyeceğimiz gün söz verdiği halde sınıfta başkalarıyla yemek yiyeceğini söyledi bana. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Bu kadar büyütmenin elbette bir manası yok ama öyle bir şey yapması beni üzdü. 
   O günden önce de mesajlaşmıştık hatta. Mesajlaşırken söyleseydi hani haber verseydi en azından. Söz verdiği halde gelmemesine kızdım ben. Başkalarıyla yemek yemesine değil. Montumu aldığım gibi çıkmıştım. Restauranta gittiğimde arka fonda Gökselin Acıyor şarkısı çalıyordu. İçimdekileri en iyi anlatan şarkı buydu sanırım.
   O günden sonra bir daha konuşmadık. Konuşmayalı 2 ay oldu. Ne zaman gönlümü alacak bilmiyorum. Bu yediğim kaçıncı kazık orasını hiç bilmiyorum blog. Yaptığım sana belki çocukça gelebilir. Tamam, çocukluk yaptım ama bu kadar uzatmasının ne anlamı var? Bir kusura bakma demek bu kadar mı zor onun için. 
  Benim suçum olduğu kadar onun da suçu var bu olayda. Gönlümü alabilirdi. Gülümseyebilirdi mesela. '' Lütfen böyle yapma üzülüyorum bak'' deseydi belki sinirli tavrım değişirdi. Hala değişmedi. Ne zaman gönlümü alacak bilmiyorum. İnsanlardan bir şey beklemek çok saçma. 
   Onun için önemli olsaydım böyle yapmazdı. Demek ki beni yeterince önemsemiyormuş. Teneffüslerde pencereden gökyüzüne bakıyorum. Bulutlara bakıp moral bulmaya çalışıyorum. Konuşacak kimse yok. Derdimi anlatabileceğim. Sarılıp ağlayabileceğim. Bazı insanlar çok şanslı bu yüzden. Ağlamak istediklerinde yanında sarılacakları biri var, benim yok işte. 
   Dersler bitiyor, yemek yiyoruz hep beraber, kütüphanede soru çözüyoruz. Stajer hocasıyla konuşuyorum gülerek. Adı Serra. Ona bakınca çok mutlu oluyorum lan. Her gün konuşmadan edemiyorum. Böyle aptal gibi görünüyorum bazen ama hayranlık benimkisi. Tatlı bir hayranlık hem de. 
   Derken gün bitiyor. Üzerime hafif bir mutsuzluk çöküyor. Yoldayken kısa süreli hafızamı kaybediyorum. Kimim ben? Ne yapıyorum, bu insanlar kim? Nereye gidiyorum ben böyle? diye sorular sorup duruyorum. Düşüncelerimi kontrol edemiyorum. İçimdeki ses durmadan bır bır konuşuyor. Susturamıyorum. Her seferinde haklı çıkıyor köftehor. Kulağımda en sevdiği şarkı çalıyor. Karlı yollardan geçiyorum. Buz tutmuş yollarda düşmemek için daha sağlam basıyorum. Sokak lambası bile yanmıyor. Sokak çok ıssız. Etrafa yalnızlık kokusu sinmiş.
  Kapıyı annem açıyor. Babamın asık suratı hala aynı. Yemek yeyip test çözmeye devam ediyorum kahve eşliğinde. Yalnızsan kahve ikinci bir arkadaş oluyor adeta. Sonra buketle konuşuyorum. Ve uyuyorum. Uyumadan önce düşünceler beni esir alıyor. 
  Yaşadığım güzel şeyleri düşünüp mutlu oluyorum. Sonra kötü bir anım bütün mutluluğumu elimden alıyor. Bazı geceler gözüme uyku girmiyor. Duvara sayıklıyorum mutsuzluğumu. Gözümü sımsıkı kapatıp '' Rüyamda onu göreyim, bir kerecik olsun sarılsın bana lütfen allahım'' dileğimi diliyorum. Sarılınca bütün üzüntüm geçiyor çünkü. Sarılınca dünyanın en mutlu insanı ben oluyorum. Sonrası dipsiz bir karanlık. Ve ertesi gün yine aynı şeyleri yaşarken buluyorum kendimi.
   Deneme sınavında birinci olmama bile sevinemiyorum. Yarı şaşkın yarı mutlu bir tavırla geçiştiriyorum olayı. Sevinemiyorum artık bir şeylere. Birisi gülmemi çaldı sanki. Göğüs kafesimin tam ortasına yerleşen bir acı var ve giderek acının derinliği artıyor sanki. Hayat bazılarına mutsuz olmakla duygusuz olmak arasında seçim hakkı tanırmış. Ben duygusuz olmayı seçtim hepsi bu.  Acım mı? Geçmedi, alıştım sadece.. 
Bu da şarkımız olsun..

You Might Also Like

17 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. Yalnızlık ömür boyu :) Aslında hangimiz yalnız değiliz ki herkes kalabalık olmak ister ama mezara bütün insanlar tek başına girer.. Tam benim durumum aslında, ellerine sağlık :)

    YanıtlaSil
  2. bu kötü , huzursuz zamanlar geçtiğinde geriye bakıp sadece gülüceksin buna yürekten inanıyorum.kendine de dediğin gibi gelip geçici insanlar bunlar.Yakınındalar diye arkadaş gözüyle bakma onlara , sadece tanıdıklar , tanışlar mecburen hayatındalar senin...

    YanıtlaSil
  3. Gün gelip devran döndüğünde bir sürü insan olacak çevrende ama önemsemeyeceksin çünkü önemli olmadıklarını bileceksin. aslında tam anlatamıyacağım sanırım söylemek istediğimi.Sadece şunu bil boşver insanları yaşamana bak.

    YanıtlaSil
  4. yalnızlık kokuyor yazııı :)

    YanıtlaSil
  5. Dışarıdan baktığın o kalabalık arkadaş grubu var ya, kim bilir o grubun içinde ne kıskançlıklar, ne uyuzluklar, iğrençlikler var.:D Nerde çokluk orda bokluk. Boşver sen bir iki sağlam, yüzünü güldüren dost iyidir. Gerisi olmasın zaten.:)

    Hayatın tadını çıkarmaya bak, pozitif düşün Vişne.

    YanıtlaSil
  6. Herkesin seni sevmesini beklemen hata bırak boşver herkes herkesi sevmek zorunda değil.Canını sıkma boş işler bunlar herkesin sevgisine ihtiyacımız da yok zaten ailemiz ve en yakınımızda bir kaç kişi bizi çok sevsin yeter.Kaç yaşındasın bilmiyorum ama sanırım çok gençsin...
    30 larına gelince bunların hiç birini önemsemiyeceksin emin ol sevgilerimle

    YanıtlaSil
  7. Hadi ama! Konuşmamız lazım bu sorunları nasıl çözdüğümü anlatacam.
    -dün elektrik kesildi, şarj bitti. of of!

    YanıtlaSil
  8. @İremik ((:
    Doğru söylüyorsun. Kalabalık içinde kendini yalnız hisseden insanlardanız biz sanırım. Alıştım ben ya bu duruma. Bir süre sonra alışıyor zaten insan bu durumu. Teşekkür ederim. Kendinden bir şey bulduysan ne mutlu bana :)

    @çokomell
    O yüzden yüzeysel ya çoğu. Yüzeysel olmaya çalışıyorum bende. Geçecek bütün bunlar, seneye daha mutlu olacağıma inanıyorum ben çokomell. Umarım çabuk geçer bu durum :)

    @huyumkurusun
    Dediğini anladım. Bir süre sonra onlar gözümden düşecek ve değersiz olacaklar benim için. Güçlü olmaya çalışacağım elimden geldiğince :)

    @Cilalı İbo
    Bütün suç o ıssız sokakların. Yalnızlık kokmasalardı yalnızlık sinmezdi içime cilalı ibo :)

    YanıtlaSil
  9. @Missbone
    Doğru söylüyorsun Missbone. Bunu en çok kalabalık bir yerde yemek yerken anlıyorum. Onlar belki bir süre sonra ayrılacak birbirlerinden ama benim dostlarım yanımda olacak. Ama bazen işte bu düşünceyi aklıma getiremeyecek kadar mutsuz oluyorum işte canım. Optimist olmaya çalışacağım ^_^

    @didem
    Ben herkes tarafından sevilmek istemiyorum ki. Öyle ilgi manyağı birisi değilim. Sadece değerli olduğumu hissetmek istiyordum. Sonra insanlardan bir şeyler beklemenin ne kadar yanlış bir şey olduğunu anladım. Bu arada 18 yaşındayım. Nisanda 19 olacağım. 30 yaşına geldiğimde nasıl olurum acaba çok merak ediyorum :D

    @Umut
    Tamam konuşalım dostum. Beni nerede bulacağını biliyorsun :)

    YanıtlaSil
  10. çok sıkıcı yaaa!
    Tutturmuş herkes bir "yalnızlık türküsü"...loo loooo yalnızım...
    illa ki yanınızda, yörenizde sırtınızı dayayacak biri, sıvazlayacak bir el mi olması gerekiyor?
    yalnızlık nedir ki?
    dünyanın öbür ucuna gittim, 4 yıl kimseyle konuşmadım, ihtiyaç da hissetmedim.Asosyal miyim, hayır, ama ben kendime yetiyorum.
    beni var eden her an yanımda ya, yeter bana.
    hem biliyor musun?
    artık konusu "yalnızlık" olan hiçbir paylaşımı okumayacağım da, yazmayacağım da..
    -yanlızım ben, yalnızım ben, yalnızım bennnnnnnnnnn;biraz daha yüksek sesle bağırın ki, birileri duyar belki yalnız olduğunuzu:)
    -haa! sesiniz yankı yapmasın sakın!:)

    iyi pazarlar...

    YanıtlaSil
  11. Benim durum daha vahim Mert :D Yanımda olan üç beş kişi olsa daha iyi olabilirdim benim o da yok :D Dershaneye gidiyorum,geliyorum.Aynısını okula giderken yapıyorum.Ben de yaşamıyor gibiyim ama hayat... :((

    YanıtlaSil
  12. Yalnız değilsin canım ben hep olacağım klişe olacak ama ağlayacak omuz alışveriş yapacak arkadaş benden iyisi olamaz biliyorsun oha megalomanlık yaptım neyse broonka herkesi bu kadar önemseme herkesi kendin gibi sanıp hayatının merkezi yapma insanlar çıkarcı biliyorsun.

    YanıtlaSil
  13. yalnızlık zor şey bilirim :/ bende sürekli yalnızım mesela ama insan alışıyo bizaman sonra :) böyle sanki hiçbiryere ait değilmişmisim gibi bi duygu oluyo insanın içinde bazen. sende hissettin mi o duyguyu bilmiyorum ama hissettiysen bilirsin kötü bi duygudur o seni iyice yanlızlığa sürükler derki sana sen yalnız olmaya mahkumsun ! kalakalırsın orda ama ümit etmeye devam edersin bi gün değişicek birgün bende neyse işte ben böyle hissediyorum çoğu zman ne demeye çalıştığımı anlamışsındır umarım :)

    YanıtlaSil
  14. @Nar-ı Can
    Sıkıcı buluyorsanız okumayın öyleyse. Ben kimsenin yakasına yapışıp oku bunu oku bunu diye çemkirmiyorum. Burada sevincimi de paylaşıyorum hüznümü de. Ben duygularımı ifade ederken dürüstüm en azından. Yalnızlık yalnızlık diye de bağırmıyorum ayrıca. İçimden geçenleri söylüyorum ama siz bunu farklı anlıyorsunuz. Neyse, okumak istemiyorsanız okumayın. Beni ego delisi biri olarak görmeyin sakın. Çünkü öyle birisi değilim. Sadece bu cümleleri hak etmediğimi düşünüyorum. Hepsi bu.

    @Mor
    Çok zor bir durum ya Başak. Daha doğrusu alışma süreci zor. Anlıyorum ne hissettiğini :)

    @Holly
    Bukionkaa İyi ki varsın sen ya.:) Valla alışveriş konusunda çok iyisin ha. Çok iyi pazarlık yapıyorsun. Seninleyken çok mutluyum ben ya. Hep hayatımda kal olur mu :)

    @Salıncaktaki Kız
    Evet bir süre sonra alışıyor insan. Evet, kendini bir yere ait hissetmeme duygusunu çok iyi bilirim salıncaktaki kız. İnsanın içine işliyor resmen bu kötü durum. Dediklerini anladım. Bir gün yaşadığımız bu kötü kabustan uyanırız umarım :)

    YanıtlaSil
  15. Blogun çok güzel :) Takipçinim :)
    Benimkini de takip edersen sevinirim :) http://simaylovesfashion.blogspot.com/

    YanıtlaSil
  16. umarım!... çok uzun sürdü çünkü yeter artık :)

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe