Aşı olma işkencesi..

Cumartesi, Nisan 14, 2012

  Çocukken ilkokuldaki en büyük korkum aşı olmaktı. Dersin ortasında beyaz önlükleriyle aniden beliren nemrut suratlı hemşireleri gördüğümde '' Aha! İşte şimdi hapı yuttum'' derdim hep.
   Aşı olmayı seven insanlar vardı ya o zaman. '' İlk ben aşı olayım yea lütfen lütfen'' diyen insanlarla aynı ortamdaydım o zaman düşün. Ben tabi hemşirelerin intikam dolu bakışları altında adeta yavru bir ceylan gibiydim hep. Bu yüzden en son aşı olan hep ben olurdum.
   Eli hafif bir hemşireye denk gelmedim hiç. Bizim sağlığımız için yapıyorlardı elbette o aşıyı ama o aşı olma stresi bizim için işkenceye dönüşürdü her seferinde. İlkokul yıllarını bir hatırla. O beyaz önlüklü hemşirelerin kibirli ses tonlarını duyabiliyor musun? '' Evet gömleklerinizin iki yanını da sıyırın ve sıranızın gelmesini bekleyin'' cümlesini duyduğumda içini korku dalgası sarmadı mı hiç? Benim kanım çekilirdi yemin ediyorum o cümleyi duyduğumda. Dersin kaynamasına bile sevinemezdim valla. O telaş, insanı neler düşündürüyor bir bilsen. '' Acaba çok acıyacak mı? Hemşirenin eli ağır mı? Ya bayılırsam?'' gibi sorular soruyor insan içinden. Aşı olduktan sonra her şey bitiyor tabi ama omuzda oluşan o hafif kan izi insanın tüylerini ürpertiyor. '' Çok acıyor mu lan?'' sorusunu işitirdim hep. Aslında acırdı ama belli etmezdim. Acımı belli edemiyorum normalde. Yazı yazarken kendiliğinden dökülüveriyor hüzün taşlarım. Umursamaz bir şekilde '' Yoo, hiç acımadı'' derdim hep.
  Kan verirken bayıldığımı biliyor muydun? Annemle bir keresinde kan vermeye gittik. Hastanelerden nefret ediyorum bu arada. Hastanelerin o iğrenç kokusunu hiçbir zaman sevmeyeceğim. 
  Kan verme zaten başlı başına bir işkence benim için. Kansızlık çekmiyorum aslında ama bayılıyorum nedense. Psikolojik olabilir bu durum ancak her seferinde bayılmaktan yoruldum. Annem o gün bayıldığımı görünce yüreği ağzına geldi. İlk defa oğlunu baygın halde görüyordu çünkü.
   İlkokulda bir aşı olduğumda ağlamazdım hiç. İğne koluma girerken '' Sıkma kendini, rahat ol biraz'' sözünü işitirdim nemrut suratlı hemşireden. Bir de aşı olmadan önce alkol gibi bir şey sürerler ya hani pamukla koluna, o işte çok kötü hissettiriyor insana. 
   Okuldayken kan verirken hep başım dönerdi. İlkokulda bir kere fenalaşmıştım. Ayran içirmişlerdi. Herkes tepeme toplanmıştı. Ne güzel günlerdi ya. Şimdi aklıma geliyor da, ne kadar safmışız öyle.
   Şimdi, ne zaman kan vermeye gitsem huzursuz oluyorum. Her seferinde aynı şeyler başıma geliyor çünkü. Benim yaşadığım stresin iki katını ilkokula giden çocuklar yaşıyor inan bana. Onların yaşadığı o tedirginlik, korku gözlerinden okunuyor. Aşı olduktan sonra ağladıklarını hiç görmediğini söyleme, bu görüntüye bir yerde tanık olmuşsundur. 
   Demek istediğim aşı olma durumu bizim için şifa görevi görürken çocuklar için adeta işkenceye dönüşüyor. Bu durum bilinçaltına işliyor ve kişi ne zaman aşıyla ilgili bir şey hatırlasa kendisini kötü hissediyor. (Psikolojiyle aram iyidir ayıptır söylemesi) 
   Hemşireler biraz daha güleryüzlü olsa, aşı yapmadan önce sakinleştirici sözler söylese mesela belki de bu kadar çok korkmazlar çocuklar. Ben bu yüzden kan vermiyorum mesela. Kan alırken kolumu deşiyorlar resmen ya, mosmor oluyor abi. Onlarda bu duyarlılık yok ki. Genelleme yapmayı sevmem aslında. Çünkü her insan farklı. Karşılaştığım hemşireler için konuşuyorum. 
   Kan verirken bayılan birine verilebilecek en iyi şey, vişneli meyve suyudur. Kan verdikten sonra iki kutu vişne suyu içmiştim. Kendimi o an susuz vampir gibi hissetmiştim. Lisede de aynı şeyleri yaşadım. Aşı olduktan sonra başım dönerdi hep. Şimdi kan vermeye giderken ayaklarım geri geri gidiyor.
Aşı olmak işkenceye dönüşmesin artık, bazı hemşireler uyuz gibi davranmasın. İnsanlara böcekmiş gibi bakan hemşirelerden nefret ediyorum.
Bu da şarkımız olsun
Kendine iyi davran  

You Might Also Like

10 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. Aklıma Tarkan geldi ya. Şarkıcı olan değil, ilkokul arkadaşım olan.:D Çocuk aşı olmamak için sınıftan tuvalete gidiyorum diye çıkmıştı ve 3 gün okula gelmemişti annesi gelmişti çantasını almaya falan ahahah :D

    YanıtlaSil
  2. of vişne hastane kokusu ortamı bende sevmem hatta nefret ederim. O korkuyu iyi bilirim gerçekten can sıkıcı...

    En son ferrum demir iğnesi vurdurdum kadın nasıl vurduysa iki senedir morluğu geçmedi ya nasıl sinir birşey onuda geçtim yeri hala acıyor. Burdan duyurulur ferrum demir iğnesi vurdurmayın!

    kansızım ben ya kan vermem hiç veremem:))
    hatta biri bana arh+ kan verirse çok sevinirim benim halim hal değil:)

    YanıtlaSil
  3. @Venüs
    Ahahaha :D Tarkan kadar değildim tabi ama insan o iğneleri görünce tırsıyor Venüs ya. Ayrıca o nasıl bir korkmaktır ki 3 gün gelmemiş. İşin ilginç tarafı annesi itiraz etmemiş olmamasına :D Acaba hala korkuyor mudur aşıdan :)

    @Amak-ı Hayal
    Hastaneleri hiçbir zaman sevemedim zaten özlem. Bana hep ölümü, mutsuzluğu hatırlatıyor. 2 senedir geçmiyor mu o morluk. Üzüldüm bak, krem falan sürmüyor musun. Geçmesi lazım esasında. Artık kadın nasıl bir hırsla iğne vurduysa morartmış. İşte ben böylelerinden nefret ediyorum. Ben kansız değilim ama kan verirken fenalaşıyorum :D

    YanıtlaSil
  4. Okula gelen hemşirelere acıyorum ben ya. En az 500 çocuk hepsi de kıpır kıpır. Ağlayanı var, temizi var, pisi var, varoğlu var... Sen stres yaşıyorsan onlar milyon katını yaşıyor emin ol. Ya çocuk korkup kolunu çekerse ya çok kıpırdanırsa da damarı bulamazsam vs. Böyle bir ortamda herkese gülücükler dağıtamayacaklarına göre en iyisi bir an önce yapalım da gidelim deyip saplıyorlar iğneyi. O yüzden tek taraflı düşünme bence :)

    YanıtlaSil
  5. Geçen sene 1.sınıf olan öğrencilerim aşı olacaklardı.Genel bir konuşma yaptım aşı öncesi.Çok etkilemişim herhalde hiç ağlayan kaçan falan olmadı hatta seviniyordu hepsi şaşırdım her sınıfta bir iki vukuat olmuş benim öğrenciler ise hiç sorun çıkarmadılar aşı sonrasıda ağlayan olmadı hiç.Aşı öncesi acıyacak mı diye sorduklarında yalan söylemedim evet biraz acıyacak demiştim hatırlıyorum.Konuşmamın bu kadar etkili olmasına çok şaşırdım doğrusu tebrik falan edildim hemşireler ve orada olayları gören bir kaç kişi tarafından.Hemşirelerde değişti artık eskisi gibi nemrut suratlı kişiler gelmiyor pek okullara daha sevimli sıcak yaklaşıyorlar çocuklara.Bende çocukken aşıdan korkmadığımı belirtmek için kendimi siper ederdim.:)Ama çocukken yaşadığım rahatsızlıkdan dolayı çok iğne yemiştim..keşke her çocuk gibi ağlasaydım sızlasaydım duygumu saklamasaydım diyorum bazen.

    YanıtlaSil
  6. @Lahacini
    Bakış açın doğru bence. O yönden de bakmak lazım ancak çoğu insan içinde bulunduğu durum dolayısıyla tedirgin. Sorun bunu davranışlarına dökmeleri. Hepimiz stresliydik o an, en az onlar kadar. Öğretmenler bile tedirgin oluyor. Benim kızdığım nokta intikam alırcasına aşı yapmaları. Bitse de gitsek dememeleri, işlerini düzgün yapmaları. Hepsi bu :)

    @Huyum Kurusun
    Sizin Öğretmen olduğunuzu bilmiyordum desem bana kızmazsınız öyle değil mi :) Sizi takdir ettim doğrusu, bu zamanda öğrencilerini aşı olurken motive eden öğretmenler kalmadı pek. Öğrencileriniz sizden güç alarak ağlamamışlar bence. İyi ki böyle bir konuşma yapmışsınız :)

    YanıtlaSil
  7. hastane ortamından bende nefret ederım
    Bu arada blogunu yenı kesfettım :) takıpteyım, benımkıne de beklerımm :) sevgılerrrrrr..

    http://zeysfashionroom.blogspot.com/

    YanıtlaSil
  8. Tüm şırıngalar adına duble mimliyorum;D

    YanıtlaSil
  9. Of ne işkencelerdi ama hepsindede bayılmışımdır :D

    YanıtlaSil
  10. @Zeys
    Ben de hiç sevmiyorum ya. Bir ortam bu kadar mı hayattan soğutur insanı. Teşekkür ederim ilgi ve takibin için :)

    @DoctorSherlock
    Tüm şırıngalar adına sana çok teşekkür ediyorum DoctorSherlock :)

    @Pembe Kereste
    Ben de her seferinde aynı şeyleri yaşıyorum. Bak bu konuda yalnız değilsin :)

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe