Boğuluyorum..

Pazartesi, Eylül 17, 2012

 Son birkaç haftadır kendimi iyi hissetmiyorum. İyi hissetmeyi çok istiyorum ama hayata olan inancımı yavaş yavaş yitiriyorum sanırım. Elimde kalan hayal kırıklıklarım, bir yemek artığı gibi çöpe atıldı. Üniversiteye kayıt yaptıramadım. Yurt bulamadım. Kyk sıralamasında 3080. sıradayım, düşün. Anlayacağın bana sıra hayatta gelmez. Özel yurtların fiyatları da çok pahalı. Aylıkları 800 lira mı ne. Annemler ''Her ay o kadar parayı nasıl ödeyelim, senin yemen içmen ne olacak peki?'' gibi sitem dolu cümlelerle hevesimi kursağımda bıraktılar.
  Kazandığıma bile sevinemedim. Teyzelerim hiç tebrik bile etmedi. ''Kazanacak başka bölüm mü bulamamış?'' demiş anneme Birgül teyzem. Ankaraya gitmek için ısrar ettim ama babamın göndermeye niyeti yoktu. '' Sanat Tarihinin geleceği yok, İstanbul'da iletişim ya da Halkla İlişkiler okuman geleceğin için daha iyi'' dedi. Yaşadığım hayal kırıklığı iki katına çıktı anlayacağın.
  Üniversite kaydımın olduğu gün iki tane iş görüşmesine gittim. O gün ne kadar içim acıdı tarif edemem. Otobüs Durağındaki bir dershane reklamında '' Geleceğinizi çöpe atmayın'' yazıyordu. Evren bana resmen mesaj gönderiyordu resmen. Gözlerim boşlukta öylece kalıverdim olduğum yerde. 
 İki iş görüşmem de olumlu geçti. İlk görüşmem biraz kötüydü aslında, kendimi net ifade edemedim ancak ikinci iş görüşmem çok iyi geçti. Ertesi gün iki şirket de beni aradı ama ben ikinci şirketi tercih ettim. Şimdi bir kitabevinde satış temsilciliği yapıyorum. Çok istediğim bir işti bu ama böyle girmeyi hayal etmemiştim açıkçası.
 İş ortamı sandığım kadar neşeli bir ortam değilmiş. Çalışanlara hikayemi anlattığımda bana buraya ait olmadığımı söylediler. Nereye gitsem çevremdeki insanlar sürekli '' Sen buraya ait değilsin'' diyorlar. Ee abi nereye gideyim allah aşkına. Dershaneye gittiğimde de aynı sözleri işittim. Marsa mı gideyim, ne yapayım?
 İş ortamına alışmak beni zorladı biraz. Yeni insanlar tanıma konusunda iyi değilim pek. İş arkadaşlarım çok sıcakkanlı insanlar. O yönden şanslıyım. Tek sorunum yorgunluk, bir de üniversiteye gidememek. 
 Manevi yönüm çok eksik şu sıralar. Geceleri durmadan ağlıyorum. Ve en kötüsü beni teselli edecek bir arkadaşım bile yok etrafımda. Yemeğe tek başıma çıkıyorum mesela. Ne kadar sıkılıyorum, ne kadar üzülüyorum anlatamam. Etrafımdaki insanların yanlarında hep arkadaşları var, benimse yanımda kimse yok. Yemeğe tek başımıza çıkmak zorundaymışız, devirli bir sistem var yani.
 Hayatım gittikçe boka sarıyor blog. Teyzelerimle konuşamamak beni çok üzüyor. Mesela bugün Birgül teyzemin doğum günüydü. Normalde bugün bir araya gelir doğum günü pastası keser, Teyzeme sıkıca sarılıp iyi ki doğdun derdim. Hediye alamadığım için üzülürdüm. Evde bir curcuna havası olurdu mesela. O kalabalığı öyle çok özlüyorum ki anlatamam.
  Şimdiyse geride sadece sessizlik var. Annemi ağlarken yakalıyorum bu aralar. O da kardeşlerini çok özlüyor. Sanırım benden daha çok özlüyor onları. Onu öyle üzgün görünce benim de moralim bozuluyor.
  Çalışıp para biriktiriyorum. O parayla 2013'te bir özel üniversitede %50 burslu bir bölüm kazanıp harcımı yatıracağım. Kendi ayaklarımın üstündeyim anlayacağın artık. İstediğim kitapları,filmleri alabiliyorum. Bir işte çalışmak elbette çok güzel, üstelik sevdiğim bir kitabevinde çalışıyorum. Ama böyle üniversiteye gidememek beni çok üzüyor. Arkadaşlarım mezun olacak ben hala üniversiteye adımımı bile atamadım ya. 
  Ben niye mutlu olamıyorum? Niye bu kadar depresifim anlamıyorum. Depresif olmak için çaba da sarf etmiyorum ama yaşadıklarım beni oraya sürüklüyor. İş çıkışı yolda yürüyerek müzik dinlerken anneannemi ne kadar özlediğim aklıma geliyor. Gözlerim doluyor istemeden de olsa. O beni manevi annem, bende çok emeği var. Bazen kitabevinde Türkan teyzeme benzeyen birini görünce heyecanlanıyorum, sonra o olmadığını fark edince suratım asılıyor.
  Seyirci olmak yerine sahnede olmak istiyorum artık. Sürekli birilerini ya da bir şeyleri seyretmekten gına geldi yemin ediyorum. Her şeyden giderek uzaklaşıyorum. Ot gibi yaşamada level üstüne level atlıyorum blog. Sen de olmasan bunları kimseye anlatamıyorum zaten, benim mutlu ya da mutsuz olmam kimsenin umrunda değil çünkü.
Benim içim acıyor. Manevi anlamda boğulduğumu hissediyorum. 
Aynaya baktığımda eskisi gibi gülemediğimi fark ettim dün sabah.
Gülemiyorum artık. Gülümsemeyi özledim, hem de çok.
Bu da şarkımız olsun.
Sen benim yerime gülümse olur mu blog?

You Might Also Like

15 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. Bende üniversteye girerken bir sürü zorluk yaşamıştım onları hatırladım, o dönemler çok zor biliyorum en kısa zamanda herşeyin düzelmesi dileklerimle..

    YanıtlaSil
  2. Gerçekten çok üzüldüm böyle üzgün olmana. Kayıt yaptıramadığını ikinci kez okudum yanlış mı anladım diye. Sen yine de hayalinden sakın vazgeçme. Kendi ayakların üzerinde durduğun sürece her şeyi başarırsın.

    YanıtlaSil
  3. sanat tarihini kazandığını duyunca ablama sanat tarihi nasıl bir bölüm diye sordum.ablamda güzeldir bende okumak isterdim dedi.

    bak hayalleri olmayan sadece sen değilsin yani? ki bu fark eder mi ? ne bilim acılar paylaşınca azalıyo sanki ?

    yaaa hem iyi yönündende bakabilirsin. ankara ya gelmeyeceksin ki bu harika bence.emin ol sen gibi naif biri için ankara hiç uygun bir şehir değil.öyle depresif öyle sevimsiz öyle sıkıcı ki anlatamam!

    yani bu şehre ben gibi bir melankolik yeter cicim seni seneye istanbul üniversitene ya da istediğin üniversiteye transfer edelim.

    o zamana dek kitapçıda çalışmanın keyfini çıkar :)

    sevgilerimle

    YanıtlaSil
  4. visne`m uzme kendini hayat bu hem herkes universite okuyacak diye bisey yok bak hem ise de girmissin iyiseyler yok ta degil yani...hem biz burda neciyiz yalniz degilsin sen unutma...
    teyzelerinle arandaki problemler umarim cozulur uzme kendini...

    YanıtlaSil
  5. "Gülümsemeyi özledim." dediğin cümlede takılı kaldım. Dün bende aynı şeyi yazmıştım.
    Benden çok senin üniversiteye gitmeni isterdim. Bence sen hak ediyorsun. Ama hayat işte. Kimi zaman ne yapacağı belli olmuyor.
    İnşallah sende üniversiteli olacaksın. Ben buna inanıyorum. Sende üzme kendini. Sen üzülünce okuyucuların da üzülür.
    Sevgiyle kal. :)

    YanıtlaSil
  6. kıyamak, seni üzmek istemem ama ailen yanlış yapmış üniversiteye göndermeyerek seni, senin tek yapğacağın şey bu sene kasıp onları da tatmin edip senin de kurtulacağın bir yer kazanmak :(

    YanıtlaSil
  7. vişneee!

    üzülme ve ağlama olur mu.
    demek ki böyle olması gerekiyomuş ama ben bu akrabalara sinir oluyorum.
    bence sanat tarihi güzeldi fakat dediğin gibi bu ülkede belki iş bulmak zor olabilirdi. kitapçı olayına çok sevindim ama kayıt yaptıramamana da üzüldüm.

    canım arkadaşım sonunda mutlu olucaksın o zamana kadar bunları yaşicaksın.
    üzülme bakalım seneye neler olucak olur mu

    YanıtlaSil
  8. merhabalar;Bende sizinle aynı duyguları yaşadım.Buna rağmen okuluma gittim.Yetim hayatı yaşadım.Bu bölümü okuyunca ne olacaksın dediler.Merak etme herkez köstek olur.Ancak kendi ayakların üstünde durduğunda gördünmü ben olur demiştim derler....!! Astronomi ve Uzay Bilimi okudum.

    YanıtlaSil
  9. Bunu seni avutmak için söylemiyorum, avutmaya çalışacak en son insan olduğumu biliyorsun. Sana söyleyebileceğim tek şey tüm olmayan her şey sana daha iyilerinin yolunu açıyor. Sen hayallerinden vazgeçme yeter.

    YanıtlaSil
  10. o reklamı az önce eve gelirken gördüm, dersane günlerimi hatırladım, bölümümü seçmekle iyi mi ettim bak şimdi kpss derdi var die düşündüm.. ama biz bir yere kadar planlayabiliyoruz hayatı bir yerden sonrası durup izlemek oluyor malesef :( umarım herşey yoluna girer.

    YanıtlaSil
  11. Hep zorluklar çıkıyor önümüze ama o engellerin var oluş sebebi yaratıcının bize aşacak bir şeyler sunması sadece... Kayıt yaptırmaman üzücü gibi gelse de belki de hayırlısı budur. Belki daha çok istediğin daha iyi bir bölüme yerleşirsin.

    O akrabaları falan da dert etme. Bende aynı dertten muzdaribim. İnsanlar hep konuşuyorlar. Sanarsın ki kendileri; bizden bekledikleri her şeyi yerine getirmişler gibi... Oysa insan kendi yapamadıkları şeylerle kıyaslarlar bir başkasını da. Takılma yani onlara. Sen kendi içinden geçenlere kulak ver. Ve kitabevinde çalışmaya başlamana çok sevidim. Bende tam görüşmeye gidecekken tercih sonuçları açıklandı ve gidemedim o yüzden. Ama çok istediğim bir şey o kitapların arasında olmak :)


    Öyle işte Vişne
    üzme kendini

    YanıtlaSil
  12. "boğuluyorum" evet bende ! hep korkmuşumdur ya ailemle sınanırsam ya geleceğim için bir şey yapamazsam diye.. çok şükür ailem paramparça bile olmaktan aciz berbat bir halde çok şükür geleceğim tam bir muamma , olumsuzluklar , çözümsüzlükler .. evet sitem içeriyor yorumum saçmalıyorum belkide ama senin gbi gülemiyorum mutlu değilim normal olmak istiyorum bende.

    sonra kendi kendime her şeyde vardır bi hayır , buna ben gerçekten inanamak istiyorum ve ardından diyorum HER ŞEY GÜZEL OLACAK ! olmalı ..

    YanıtlaSil
  13. çok ağlayasım geldi. gözlerim doldu. üniye gidememen belki daha hayırlıdır. bilemezsin. Kitapevinde çalışmak ayrı bi güzel..

    YanıtlaSil
  14. Merhaba,

    En son beni paylamıştın ama bloguna denk geldim ve vişnenin üni. hayatı nasıl gidiyor bir bakayım dedim.

    (Bu postu bulmak için sonrasında yazdığın bütün postlara göz atmak zorunda kaldım.) Duygusal insanları seviyorum hele şartları zor olan ama potansiyeli ile şartları arasında sıkışıp kalanları daha çok seviyorum. Bunun farkındasın. Fark etmek bir gün kaderini değiştirecek o güne kadar zaten mutsuz olman bunu umursuyor olmanın bir göstergesidir ki bu değişmemeli bence.

    Üniversite hayalin yalan olmuş. Güzel dilekler dilemiştim senin için. Bu sene gidebilirsin diye düşünmüştüm bu yüzden postu okuyunca açıkçası çok üzüldüm. Bende kısmen böyle bir durum yaşadım. Bir senemi daha feda edip, çalışıp, seneye gidebilmiştim. Kendi özel yurt paramı ve harçlarımı da yatırabilmiştim üstelik.

    Ama sen çıtayı yükseltip özel üniversite ve yarı burslu bir hedef koymuşsun. Ben sevdim bu hedefi...

    Her şey gönlünce olsun...

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe