Hikayeli Şarkılar..

Pazar, Mart 31, 2013

  Bundan 4-5 sene önceydi. Çileli dershane yıllarımdı. Oks laneti yüzünden dershaneye gidiyordum. O dönem neyin ne olduğunu bilmiyordum. Bir hedefim bile yoktu doğru düzgün.
  Sanırım hayatımın en zor günleriydi dershane günleri. Babam o dönem daha katıydı. Çok iyi hatırlıyorum bir sabah dershaneye geç kaldığımda '' Kaç yaşına geldin hala okula seni ben götürüyorum'' diye söylenmişti. O sabah moral bozukluğuyla patatesli poğaçalarımı bile yiyemiştim. Tek yaptığım arabadan indikten sonra arnavut kaldırımlarına bakıp yürümekti. 
  Babamın beni sevmediğini daha o zamanlardan anlamıştım. Hafta içi okula gidiyor hafta sonu ise dershaneye gidiyordum. Vücudumda hal kalmıyordu. Dinlenemiyordum. O kadar yoruluyordum ki okuldaki derslerime adapte bile olamıyordum. 
   İşte dershaneye gittiğim dönemde mahalle arkadaşım Özgeyle yol arkadaşlığı yapıyordum. O dönemde şimdi kullanılan akbil yoktu. Bilet vardı. En büyük tedirginliğim biletimi kutuya attığımda kırmızı ışık verecek mi vermeyecek mi diye düşünmekti. Özge çok zekiydi. Babam başarısız olduğumda hep onu örnek gösterirdi. Hiçbir zaman başarılarımı görmezdi. '' Bak Özge nasıl çalışkan sense hiçbir işe yaramıyorsun'' tarzında söylemlerde bulunurdu. Üzülürdüm ama belli etmezdim.
  Dershane yeri zaten bana çok uzaktı. Anlayacağın perişan oluyordum yollarda. Özge kestirme yoldan giderdi eve bense sahilden rahat rahat giderdim. Eve geç kalırdım tabii ama yolun tadını çıkarırdım. Kabalcı'da gizli gizli kitap okuduğum dönemdi. Parasızdım o zamanlar. Kitaba para bulamıyordum. Satın almak istediğim kitaplara kayardı gözüm ama hiçbir zaman alamazdım, sadece geçer giderdim yanlarından. Ta ki kitabevinde çalışmaya başlayana kadar.
  Dershane dönemimde evi terk etmiştim. Annem ''Neden notların düşük böyle,niye kendini vermiyorsun'' diye bağırmaya başladığında ''Yeter artık ben gidiyorum ne halin varsa gör'' diye bağırmıştım. Eşyalarımı toplarken annemin odamda ağladığını dün gibi hatırlıyorum. Kadın çaresizce ağlıyordu bense sinirden eşyalarımı çantama koyuyordum. Kapıyı sertçe çektiğimde ağlaması daha da şiddetlenmişti. Ben de yol boyunca ağlamıştım tabii. Ne kadar aptalmışım.
  12-13 yaşlarındaydım henüz. Daha annemi ne kadar çok sevdiğimi bile bilmiyordum. Yol boyunca hem kendime kızmıştım hem de kaderime. Anneannemlere gitmiştim. Orada kalmıştım birkaç gün. Sonra ne oldu hatırlamıyorum, eve geldim 1 hafta sonra. O günden sonra annemi ağlatmamaya yemin ettim. Onu ağlarken görmek hayatımdaki en kötü anıydı.
  Bir sabah Özge'nin mp3 çalarıyla şarkı dinliyorduk minibüste. O dönem teknoloji anca bu kadar gelişmişti. Mp3 sahibi olmak güzel bir şeydi sonuçta. Sabahın ilk ışıklarıydı. İkimiz de uykusuzduk. Yarı uykulu gözlerle yola bakıyorduk. Sonra Yüksek Sadakatten Belki Üstümüzden Bir Kuş geçer şarkısını açtı. O sırada da güneş yeni doğuyordu. Şarkının sözlerinde '' Haydi kalk gidelim bu şehirden, gün doğarken ya da güneş batarken'' geçerken ona bakıp şöyle demiştim:
  - ''Bu şarkı bizim şarkımız olsun mu?''
  +'' Tamam olsun'' demişti.
 O günden sonra o şarkı ikimizin şarkısı olmuştu. Ne zaman radyoda denk gelsem aklıma o minibüsteki anımız gelir. Geçen gün onun evinde çiğ köfte yediğimiz sırada bilgisayarından bu şarkıyı açtı ve biz göz göze gelip gülümsedik.
 - '' Bu şarkıyı hatırlıyor musun Özge?''
 + ''Hatırlamaz mıyım, bizim şarkımız'' demişti. 
  Şimdi ben onun yüzüne baktığımda eski Özgeyi görmüyorum. Bunu dün otobüs durağında onunla karşılaştığımda daha iyi anladım. Biz giderek birbirimize karşı yabancılaşıyorduk. Düşünsene '' Hadi kan kardeşi olalım'' deyip iğneyi parmağına sokup sonra o parmakla senin parmağına dokunan insan sana karşı yabancılaşıyor. Ne tuhaf.
  Canımı en çok da bu sıkıyor aslında. Hiçbir şey aynı kalmıyor. Eskiden bu şarkıyı dinlediğimde kendimi mutlu hissederdim. Artık ne zaman bu şarkıyı dinlesem üzülüyorum.. Bir insan şarkı dinlerken üzülür mü ya? 
Keşke araya zaman girmese. Keşke insanlar birbirine karşı yabancılaşmasa.

Hamiş: İsteyen olursa başka hikayeli şarkılar yazısı yazabilirim.

You Might Also Like

20 kişi benim de tuzum olsun dedi

  1. Ah. :(
    Hayat böyle Vişne. Ama bazen bazı arkadaşlarında var ki en olmadık yoluna çıkar ya da arar tüm gün hatta günlerce manyak gibi gülümsemene neden olurlar.
    Yabancılaşanlara inat gülümseten arkadaşlıklara. :)

    ps. Hikayeli şarkılar bahane, sen yaz ben okurum.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet öyle anlara da şahit olmuşluğum oluyor weba. Mesela kötü bir zamanda aniden beliren eski arkadaşlarım bana ilaç gibi geliyor ve günümün iyi geçmesini sağlıyorlar.
      Gülümseten arkadaşlar kesinlikle candır.
      Teşekkür ederim vakit ayırıp okuduğun için ^_^

      Sil
  2. Haklısın hiç bir şey aynı kalmıyor, özellikle dostluklar. O kadar çok örneğini yaşadım ki bu olayların.:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Niye aynı kalmaz ki arkadaşlıklar. Bir süre sonra bağışıklık kazanıyor sanırım insan bu konuda Melo. Ne kadar üzücü bir şey :/

      Sil
  3. Ya Vişne bu sağ tarafa müziği nası koyuyosun. Zahmet olmazsa mail atarsan çok sevinirim. wichitaarizona@gmail.com :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Divxshare sitesine girip üye oluyorsun, şarkı yüklüyorsun o şarkı kodunu gadget yoluyla sağ tarafa müzik koyabilirsin :)

      Sil
  4. İçim burkuldu yaa... :(
    Günümüzde birçok lise öğrencisi o LGS ÖSS zamanlarını zindan gibi geçiriyor. Benzer sıkıntıları ben de ben de yaşadım. Ama ben aile yönünden sanırım daha şanslıydım. Beni başkalarıyla kıyaslamıyorlardı. Ama öğrenciyi veya çocuğu birileriyle kıyaslamanın ne kadar kötü olduğunu bilirim. Ancak şu dikkatimi çekti. Seni Özge'yle kıyaslayınca senin Özge'yle aranın açılması gerekirdi. İyi aranız kötü olmamış... :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslına bakarsan açık ama yok sayıyoruz. Birbirimizi çok incittik. Ama buna rağmen birbirimizle konuşuyoruz. Çünkü en zor zamanlarda birlikteydik. Sanırım bundan güç alıyoruz. Ya işte her aile rahat olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu öğretemiyor. Ne kadar şanslıymışsın. Ben de kıyaslanmayı hiç sevmem. Bunu dile getirmeme rağmen kıyaslamayı o senelerde sürdürmüşlerdi. Tabii hiçbir işe yaramadı. :)

      Sil
  5. insanlar yabancılaşabilir ama ama samimileşenler de var. Önemli olan bunları kaybetmemek bence :)
    Ben her türlü okurum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle doğru söylüyorsun sevgili Şair.
      Bunu hatırlattığın için sana teşekkür ederim :)
      Okuduğunu belirtmene ayrıca sevindim.

      Sil
  6. O sogukluğu çok iyi biliyorum. Ama şanslısın çünkü her zaman olmasa da, yanında.
    Şimdi keşke diyorum yine görüşsek ama o kadar imkansız ki.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Keşke senin durumun imkansız olmasaydı. İnsan kendini kötü hissediyor ya ne bileyim. Bazı şeylerin tamiri olmuyor ne yazık ki.

      Sil
  7. aynı sarkıda benimde benzer bir anım var üniversite arkadaşımla kampüsten gece dönerken ve şuan bizde uzağız:( hayat malesef insanlları bencileştiriyor kimsenin kimseye müdahanesi kalmıyor gittikçe...

    ayrıca katılıyorum biz her türlü okuruz sen yeter ki yaz...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım şarkıları bu yüzden seviyorum. İnsanlarda iyi ya da kötü etki yapıyorlar.O gece neler hissettiğini çok merak ediyorum. Sanırım insanlar aldıkları darbeler sonucu bencilleşiyor. Bu da yabancılaşmaya neden oluyor.
      Çok teşekkür ederim :)

      Sil
  8. aynı hayat tantanası içinde olduğumuz insanlar aslında bizim dostumuz gbi geliyor.ama zaman geçip durumlar,olaylar hatta hayatlar farklılaşınca tanıyamıyoruz.ne biz onları ne onlar bizi..:(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sanırım zamanın değişmesinden kaynaklanıyor. Bir de sürekli görüşmediğimizden olabilir bilmiyorum. Tek bildiğim bu durumun beni çok üzmesi. Keşke böyle olmasa ya. :(

      Sil
  9. İnanamazsın!
    Ben de bugün buna benzer bir yazı yazacaktım ve aynı şarkıyı dinledim!
    Benim üniversite yıllarım, yıl 2005! Ah içim dağlandı, o zamanlar ki hayatım, ah ah!
    Ağladım la!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kalbimiz bir bak görüyor musun Üsturupsuzum.
      Aynı şarkının üzerimizde farklı etkiler yaratması ne kadar ilginç dimi :D
      Yazsana merak ettim o yılları.
      Ağlama ya geçmişte kaldı artık bütün bunlar.

      Sil
  10. merhaba bana da beklerim takipteyim keyifli yazılar:)
    http://myworldinthebooks.blogspot.com

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba, bloguma hoşgeldin Fatih.
      Teşekkür ederim :)

      Sil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Subscribe

subscibe